آرانیک چگونه به نرم‌افزارهای ساخته‌شده با AI حافظه می‌دهد؟
ممکن است با کمک هوش مصنوعی یک نرم‌افزار ثبت هزینه، فرم سفارش، پنل مشتریان یا ابزار مدیریت موجودی ساخته باشید. برنامه روی لپ‌تاپ اجرا می‌شود و در نگاه اول همه‌چیز درست به نظر می‌رسد؛ اما با بستن برنامه، تغییر مرورگر یا ورود از دستگاهی دیگر، اطلاعات قبلی ناپدید می‌شوند.
دلیل این اتفاق ساده است: هوش مصنوعی ظاهر و منطق اولیه برنامه را ساخته، اما هنوز محلی دائمی برای نگهداری اطلاعات وجود ندارد. برنامه برای به‌خاطر سپردن کاربران، سفارش‌ها، هزینه‌ها و گزارش‌ها به دیتابیس نیاز دارد. همچنین باید روی زیرساختی قرار گیرد که مستقل از لپ‌تاپ سازنده، همیشه در دسترس باشد.
اینجا نقش آرانیک مشخص می‌شود. آرانیک زیرساخت موردنیاز برای اجرای برنامه و نگهداری اطلاعات آن را فراهم می‌کند تا پروژه‌ای که با AI ساخته شده است، از یک نمونه محدود روی لپ‌تاپ به نرم‌افزاری قابل‌استفاده برای یک مجموعه تبدیل شود.
هوش مصنوعی برنامه را می‌سازد، اما اطلاعات را کجا می‌گذارد؟
هر نرم‌افزار با اطلاعات سروکار دارد. در برنامه حسابداری، مبلغ، تاریخ و توضیح هزینه ثبت می‌شود. در سامانه سفارش، نام مشتری، شماره تماس، محصول و وضعیت سفارش اهمیت دارد. حتی فرم تماس سایت نیز باید پیام کاربران را جایی نگه دارد.
برنامه‌های آزمایشی گاهی این اطلاعات را فقط در حافظه موقت یا داخل مرورگر نگهداری می‌کنند. این روش برای نمایش نمونه اولیه مناسب است، اما برای استفاده روزانه یک کسب‌وکار کافی نیست.
اگر اطلاعات فقط روی لپ‌تاپ مدیر شرکت ذخیره شوند، کارمند شعبه دیگر نمی‌تواند آن‌ها را ببیند. اگر مرورگر پاک یا دستگاه تعویض شود، ممکن است سوابق از بین بروند. امکان تهیه گزارش و نسخه پشتیبان نیز محدود خواهد بود.
دیتابیس این مشکل را حل می‌کند. اطلاعات در محلی مشخص و منظم قرار می‌گیرند و برنامه می‌تواند هر زمان که لازم است آن‌ها را ثبت، پیدا یا به‌روزرسانی کند.
دیتابیس همان حافظه نرم‌افزار است
دیتابیس را می‌توان دفتر ثبت دائمی برنامه دانست. هر بار که کاربر اطلاعاتی وارد می‌کند، نرم‌افزار آن را به این دفتر می‌فرستد. دفعه بعد که همان کاربر یا فرد مجاز دیگری وارد برنامه می‌شود، اطلاعات از دیتابیس خوانده و نمایش داده می‌شوند.
برای نمونه، در یک نرم‌افزار ثبت هزینه می‌توان هر پرداخت را به تاریخ، مبلغ، دسته‌بندی و نام ثبت‌کننده متصل کرد. مدیر مجموعه نیز می‌تواند هزینه‌های یک ماه یا یک واحد مشخص را مشاهده کند.
در سامانه سفارش، هر سفارش به مشتری و محصول مربوط می‌شود. تغییر وضعیت سفارش نیز در همان محل ثبت می‌شود تا واحد فروش، انبار و مدیریت اطلاعات مشترکی ببینند.
برنامه بدون دیتابیس ممکن است ظاهری کامل داشته باشد، اما چیزی را به خاطر نمی‌سپارد. دیتابیس است که یک مجموعه صفحه و فرم را به نرم‌افزاری قابل‌استفاده تبدیل می‌کند.
چه برنامه‌هایی به دیتابیس نیاز دارند؟
اگر سایت فقط چند صفحه ثابت برای معرفی شرکت، خدمات و اطلاعات تماس دارد، ممکن است بدون دیتابیس نیز کار کند. اما به‌محض اینکه اطلاعاتی ثبت، ویرایش یا بازیابی شوند، نیاز به دیتابیس شکل می‌گیرد.
نمونه‌های رایج عبارت‌اند از:
- ثبت حساب کاربران
- نگهداری سفارش‌ها و فاکتورها
- ثبت درآمدها و هزینه‌ها
- مدیریت موجودی کالا
- ذخیره درخواست‌های مشتریان
- نمایش سوابق هر کاربر
- ثبت فعالیت کارکنان
- تهیه گزارش از اطلاعات گذشته
یک معیار ساده وجود دارد: اگر انتظار دارید برنامه چیزی را «به خاطر بسپارد»، احتمالاً به دیتابیس نیاز دارید.
چرا برنامه باید از لپ‌تاپ خارج شود؟
فرض کنید یک مدیر فروش با کمک AI ابزار ثبت سفارش ساخته است. این ابزار روی لپ‌تاپ او اجرا می‌شود و اطلاعات سفارش‌ها نیز در همان دستگاه قرار دارند. تا زمانی که فقط همان مدیر از برنامه استفاده کند، شاید مشکلی دیده نشود.
اما اگر کارمند فروش بخواهد از دفتر دیگری سفارش ثبت کند یا مدیرعامل بخواهد با تلفن همراه گزارش را ببیند، برنامه باید از طریق اینترنت در دسترس باشد. اطلاعات نیز باید در محلی مشترک قرار گیرند.
برای این کار، کد برنامه روی سرور اجرا می‌شود و داده‌ها در دیتابیس قرار می‌گیرند. کاربران مجاز از دستگاه‌های مختلف وارد برنامه می‌شوند، اما همگی به اطلاعات مشترکی دسترسی دارند.
سرور ابری آرانیک همان محیط همیشه‌روشن و متصل به اینترنت را در اختیار برنامه قرار می‌دهد. در نتیجه، خاموش‌شدن لپ‌تاپ سازنده باعث توقف نرم‌افزار نمی‌شود.
آرانیک کجای مسیر قرار می‌گیرد؟
هوش مصنوعی به شما کمک می‌کند ایده را به کد و یک نمونه قابل مشاهده تبدیل کنید. آرانیک مرحله بعدی مسیر را پوشش می‌دهد: فراهم‌کردن زیرساختی که برنامه بتواند روی آن اجرا شود، اطلاعاتش را نگه دارد و در اختیار کاربران قرار گیرد.
یک نرم‌افزار ساده ساخته‌شده با AI معمولاً از سه بخش اصلی تشکیل می‌شود:
- صفحه‌ها و امکاناتی که کاربر می‌بیند
- سروری که برنامه را اجرا می‌کند
- دیتابیسی که اطلاعات را نگه می‌دارد
اگر کاربران فایل، تصویر یا سند بارگذاری کنند، فضای ذخیره‌سازی نیز به این ترکیب اضافه می‌شود. اگر اطلاعات برای کسب‌وکار مهم باشند، نسخه پشتیبان و کنترل دسترسی هم باید در نظر گرفته شوند.
آرانیک خود نرم‌افزار یا ساختار اطلاعات آن را طراحی نمی‌کند. این موارد باید در کد پروژه مشخص شده باشند. آرانیک محیطی فراهم می‌کند تا اجزای نرم‌افزار مستقل از دستگاه شخصی سازنده فعالیت کنند.
هر برنامه به چه دیتابیسی نیاز دارد؟
نام‌هایی مانند PostgreSQL، MySQL، MariaDB و MongoDB ممکن است برای مخاطب غیرفنی پیچیده به نظر برسند. انتخاب دیتابیس باید بر اساس نوع برنامه و فناوری استفاده‌شده در آن انجام شود.
اطلاعاتی مانند کاربران، سفارش‌ها، پرداخت‌ها و موجودی معمولاً ساختار مشخصی دارند. دیتابیس‌های رابطه‌ای مانند PostgreSQL، MySQL یا MariaDB برای بسیاری از این پروژه‌ها گزینه‌های رایجی هستند.
ابزار AI ممکن است هنگام ساخت برنامه یکی از این گزینه‌ها را در نظر گرفته باشد. این موضوع معمولاً در فایل‌ها یا توضیحات پروژه مشخص است. پیش از انتقال برنامه به سرور باید بررسی شود که کد با کدام دیتابیس سازگار است.
راهنمای «زیرساخت داده برای سایت و اپلیکیشن» توضیح می‌دهد که دیتابیس، فضای فایل، گزارش‌گیری و نسخه پشتیبان چگونه در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.
آرانیک فقط محل اجرای کد نیست
آنلاین‌شدن برنامه تنها بخشی از مسئله است. نرم‌افزاری که اطلاعات مشتریان یا کسب‌وکار را نگه می‌دارد باید برای دسترسی کاربران، امنیت اطلاعات و بازیابی داده نیز آماده باشد.
در یک نرم‌افزار حسابداری، هر کاربر نباید تمام اطلاعات مالی شرکت را ببیند. در سامانه سفارش نیز مشتری باید فقط سفارش‌های متعلق به خودش را مشاهده کند. این محدودیت‌ها باید در کد برنامه تعریف شوند و اطلاعات اتصال دیتابیس نیز خارج از دسترس کاربران قرار گیرند.
تهیه Backup نیز ضروری است. حذف اشتباهی، خرابی برنامه یا به‌روزرسانی ناموفق نباید تمام سوابق کسب‌وکار را از بین ببرد. به همین دلیل، هنگام انتقال پروژه به زیرساخت ابری باید مسیر نگهداری و بازیابی اطلاعات نیز مشخص شود.
به زبان ساده، آرانیک فضایی برای روشن‌ماندن برنامه فراهم می‌کند؛ اما تبدیل‌شدن پروژه به یک نرم‌افزار قابل‌اعتماد، به تصمیم درست درباره داده، دسترسی و نسخه پشتیبان نیز وابسته است.
مسیر تبدیل نمونه AI به نرم‌افزار قابل‌استفاده
برای انتقال یک برنامه ساخته‌شده با AI به زیرساخت آرانیک، ابتدا باید فایل‌های کامل پروژه دریافت شوند. سپس فناوری برنامه و دیتابیس موردنیاز آن مشخص می‌شود.
پس از ساخت سرور و دیتابیس، اطلاعات اتصال در اختیار برنامه قرار می‌گیرند. دامنه به سرور متصل می‌شود و برنامه با چند کاربر و دستگاه مختلف آزمایش خواهد شد.
پیش از استفاده واقعی باید این موارد بررسی شوند:
- برنامه اطلاعات را در دیتابیس ثبت می‌کند
- اطلاعات بعد از بستن و بازکردن برنامه باقی می‌مانند
- کاربران فقط داده‌های مجاز را می‌بینند
- رمز دیتابیس داخل کد عمومی قرار ندارد
- نسخه پشتیبان از اطلاعات تهیه می‌شود
- امکان بازیابی اطلاعات وجود دارد
- به‌روزرسانی برنامه باعث حذف داده‌های قبلی نمی‌شود
این مراحل مرز میان یک نمونه نمایشی و نرم‌افزاری هستند که می‌تواند بخشی از کار روزانه یک مجموعه را بر عهده بگیرد.
AI می‌سازد؛ آرانیک اجرا و نگهداری را ممکن می‌کند
هوش مصنوعی ساخت نرم‌افزار را برای افراد بیشتری امکان‌پذیر کرده است. صاحب یک کسب‌وکار می‌تواند ایده خود را به فرم، پنل یا ابزار داخلی تبدیل کند؛ حتی اگر برنامه‌نویس حرفه‌ای نباشد.
اما ارزش این ابزار زمانی مشخص می‌شود که کارکنان و مشتریان بتوانند از دستگاه‌های مختلف به آن دسترسی داشته باشند و اطلاعات واردشده نیز از بین نروند.
آرانیک پلی میان این دو مرحله است. پروژه‌ای که با AI روی لپ‌تاپ ساخته شده است، روی زیرساخت ابری قرار می‌گیرد، به دیتابیس متصل می‌شود و به سرویسی قابل‌دسترسی تبدیل می‌شود.
AI نقطه شروع ساخت را ساده می‌کند. آرانیک کمک می‌کند ساخته شما از محیط آزمایشی خارج شود و در اختیار کسانی قرار گیرد که واقعاً باید از آن استفاده کنند.
